Bazı akşamlar hiçbir sebep yokken insanın içine bir ağırlık çöker. Ve insan, hiçbir gerekçesi olmayan bir hüznün içinde bulur kendini.
Sisin İçinde Kalan Hafıza
Belki de sebepsiz elem dediğimiz şey, aslında sebeplerini unutmuş bir hafızanın fısıltısıdır. Çocukluğun bir sokağı, artık var olmayan bir kapı sesi, bir teyzenin ölmeden önceki son gülüşü. Bunlar toplanır, katman katman çöker, ve bir gün hiç ilgisi olmayan bir öğleden sonra, sebepsiz bir ağırlık olarak geri döner.
Sebep aramadan hüzünlenebilmek ve bu hüznü bir kusur değil, bir derinlik olarak taşıyabilmek.
Bitirirken
Modern hayat bize her duygunun bir nedeni olması gerektiğini öğretti. Oysa insan ruhu bazen sadece hava değişimiyle, bazen bir şarkının unutulmuş bir nakaratıyla, bazen de hiçbir şeyle ağırlaşır.
Bu ağırlığı hemen bir probleme çevirip çözmeye çalışmak yerine, bazen sadece oturup onunla birlikte akşamı izlemek gerekir.
Belki de sebepsiz elem, ruhun kendi kendine yazdığı bir mısradır.
Sizlerin hususi dünyanızın hamisi bloğunuzu da iadeyi ziyarette bulunma vaadiyle,
hoşça kalın ve esen kalın... [favorite]
Belki de ruhun kendi kendine yazdığı bir mısradır bu elemler...dediğinize katılıyorum.
YanıtlaSilHani bir şarkı var ya " akşam oldu hüzünlendim ben yine..."
sanırım zaman zaman çoğumuza böyle oluyor.
Bu arada fotoğraflar çok hoş ve özellikle en üstteki çaydanlığa bayıldım, vintage mi O :))